سال 82 با همه سر و صداها و دنگ و فنگ‌هاش، اين حسن را داشت که کاريکاتوريست‌های ايرانی فهميدند که يک سايت و گالری شخصی چقدر خوب است! راه افتادن چندين و چند سايت شخصی کاريکاتوريست‌های ايرانی که تا پيش از اين تنها حضورشان در اينترنت به سايت کند و بی‌روحی به اسم ايران کارتون محدود می‌شد، خبر خوبی بود اما از آن بهتر رفتن به سمت توليد محتوا در شبکه بود. کاری که در ميان سايت‌های شخصی تنها هادی حيدری به آن همت گمارد و در ميان وبلاگ‌ها، وبلاگ دنيای کارتون و کاريکاتور (که متاسفانه مدتيست تعطيل شده) به آن پرداخت. کاری که انتظار می‌رفت سايت ايران کارتون و متولی آن خانه کاريکاتور، به آن بپردازند به دوش سايت شخصی هادی حيدری افتاد تا در کنار نمايش آثار شخصی خودش و يکی دو کاريکاتوريست مطرح ديگر، به اطلاع‌رسانی درباره کارتون ايران بپردازد و مقالاتی را نيز در اين زمينه منتشر کند.

اما بقيه کاريکاتوريست‌ها ترجيح دادند در سايت شخصی‌شان تنها به ارائه آثار و معرفی خودشان بپردازند. در اين ميان شايد يکی از فعالترين‌ها، نيک‌آهنگ کوثر بود که پس از خروج از ايران و عدم دسترسی به روزنامه‌های داخل کشور، سايتش را به حالت يک وبلاگ طراحی کرد تا همچون اين چند ساله به ارائه آثاری با مضمون خبری و ژورناليستی بپردازد.
ديگرانی نيز همچون توکا نيستانی، علی رادمند، پدرام اعتمادی، علی جهانشاهی، بهار موحد‌بشيری و چند نفر ديگر نيز خانه‌هايشان را در اين مدت راه‌اندازی کردند و آثارشان را به در و ديوارش آويزان کردند. اما هنوز از مجلات طنز و کاريکاتور در اين وادی خبری نيست، قديمی‌ترين موسسه طنز مطبوعاتی (گل‌آقا) سايتش فقط در حد معرفی نشرياتش است و آدرس و شماره تلفن آنها. طنز و کاريکاتور نيز چندان علاقه‌ای به وب نشان نمی‌دهد و کيهان کاريکاتور که سرانجام پس از کش و قوس‌های فراوان انتشارش را از سر گرفت تنها به قراردادن روی جلدش در سايت ايران کارتون بسنده می‌کند. اين در حاليست که هر روزه چندين و چند گروه اينترنتی برای يکديگر کاريکاتورها و کميک‌استريپ‌های منتشره در جرايد را اسکن و فوروارد می کنند!

جريانی که شروع شده، مطمئنا به حضور بيشتر کاريکاتوريست‌ها و گروه‌های کاريکاتور در اينترنت منتهی می‌شود اما مهم به‌روز بودن و به‌روز کردن سايت‌هاست آنچنان‌که يک اصل قديمی می‌گويد سايت نداشتن بهتر از داشتن يک سايت مرده است!