با کاپوچینو تابستون سال پیش آشنا شدم.
توی کاپوچینو نوشتم تا کمک کنم به دوستام چون اون موقع می خواستند صفحه های دیگری مثل اینترنت اضافه کنند و کسی نبود که توش بنویسه ومن هم اصلا نوشتن بلد نبودم ولی قرار شد همونجوری بنویسم که دلم می خواد و همین انگیزه ای شد برای شروع.
الان که بر می گردم و آرشیو مطالب یک سال گذشته رو می بینم خودم باورم نمیشه که تونستم این همه مطلب بنویسم و این همه بازدیدکننده خونده باشنش.
به هر حال کاپوچینو رو بچه ها با رفاقت شروع کردند و با رفاقت تا اینجا رسوندنش و مطمئنم که با رفاقت هم ادامه می دن. تقریبا تمام کسایی که روز اول تو کاپوچینو بودند الان هم هستند. خیلی های دیگه هم اضافه شدند ولی کسی از ما جدا نشد و اگه کسی هم رفت هنوز پیش ما میاد و نظر می ده و با ما همگام و همراهه.
خلاصه که کاپوچینو یک مجله خودمونی که با صفا و رفاقت بچه ها می چرخه !