با اينکه اين روزها نشر الکترونیکی، يا electronic publishing، بسيار سريعتر و مطمئن تر از روش های سنتی عمل می کند، اما يک ضعف عمده به نام زيرپا گذاشتن قوانين مالکيت معنوی دارد.

نشر الکترونيکی کارها را آسان کرده است. مثلا شما می توانيد بيش از 150 هزار صفحه را بر روی cd ذخيره کنيد با قيمتی حدودا معادل 2.50$ يا حتی کمتر! اين را مقايسه کنيد با 1300 دلاری که بايد برای معادل کتابی آن پرداخت. EP همچنين ناشران را کمک می کند تا سريعتر و راحتتر مخاطبان خود را پيدا کرده و راه های مناسبتری را برای تبليغ محصولات خود بيابند. مثلا به جای تبليغ در راديو و تلويزيون، تبليغ در وب سايت های تخصصی را جايگزين می کنند تا راحتتر و ارزان تر مخاطبان خاص خود را بيابند.

يکی از امکاناتی که نشر الکترونيک همراه با اينترنت فراهم می کند، يافتن همه نوع موسيقی، فيلم، بازی و... است، با اين حال بايد به موضوع حق نشر توجه کرد. مالکيت معنوی با عصر ديجيتال امروز پيوندی ناگسستنی دارد و به يک بحث جنجال برانگيز در دنيای امروز تبديل شده است.

دو نوع مالکيت معنوی وجود دارد:
1) Industrial Property
2) CopyRighted Material

Industrial Property شامل اختراعات، مارک های تجاری و طراحی های صنعتی است.
طراحی های صنعتی بايد توسط يک مرکز رسمی دولتی به ثبت رسيده باشند. اين ثبت باعث می شود که استفاده غير قانونی و بدون مجوز از آن جرم محسوب شود. برای جلوگيری از سوء استفاده از اختراعات هم بايد آن ها را ثبت کرد.

مفاهيم ديگری نيز در رابطه با Industrial Property وجود دارد:

Trade marks and service marks: يک مارک، يک علامت است، به اين معنی که ديدن يک علامت بيانگر يک محصول، کالا و شرکت است و استفاده غير قانونی از آن جرم است.

International Protection: قوانين يک کشور در محدوده همان کشور قابل اجراست و نمی توان آن ها را در کشورهای ديگر اجرا کرد، اما کشور های صنعتی و پيشرفته در تلاشند که به يک قانون کلی و جامع در زمينه جرائم اينترنتی دست يابند و تا کنون در اين زمينه موفق نيز عمل کرده اند.

اما CopyRight شامل بخش های زير است:
literary، musical، artistic، photographics، audiovisuals.

کپی رايت، يا حق نشر، به طور کلی به اين معنی است که استفاده های مشخص از يک محصول قانونی است تنها به شرط اجازه از خالق آن . موضوع اصلی در بحث کپی رايت معمولا "literary and artistic works" است.

کپی رايت محدود به زمان هم است. بسياری از کشورها بر سر يک قانون کلی به توافق رسيده اند که حق نشر از زمان توليد آن تا 50 سال بعد از آن باشد.

بحث مالکيت معنوی، بحث بسيار پيچيده ای است، علم را نمی توان با چفت و بست محدود کرد، به همين خاطر به راحتی می توان مالکيت آن را زير پا گذاشت و از آن سوء استفاده کرد. جلوگيری از تکثير غيرقانونی يک نرم افزاريا يک آلبوم موسيقی، خصوصا در کشورهايی که قوانين چندان محکمی در حوزه اينترنت ندارند، بسيار دشوار است.

در کشوهای آسيايی مانند چين ساليانه بسياری از آثار هنرمندان غربی، يا نرم افزار های کشور های پيشرفته به قيمت بسيار نازل تکثير و ميان مردم پخش می شود. ورای همه قوانين، در حوزه کپی رايت و مالکيت معنوی، تنها پايبند بودن به موازين اخلاقی است که می تواند جلوی پايمال شدن حقوق يک خالق را بگيرد.

IT | Ehsan Abtahi - Although nowadays Electronic publication works much faster and more reliable than traditional methods, but there is a major defect called ethics involved.