بچه ها اگر سخن نمي گويند اما...

به احترام هر كس در هر گوشه از دنيا
كه حتي براي يك كودك، رويا ساخته است...

1. نمي توان دو مقوله فيلمهاي ساخته شده براي كودكان و فيلمهاي ساخته شده درباره كودكان را از هم متفاوت ندانست. دو گونه متفاوتي كه تناقض اش سالها است مشكل اصلي اين سينما بوده است. بحث سينماي پيش و پس از انقلاب را هم فراموش كنيد. سردمداران سينماي كانوني در دهه شصت، همه همان فيلمسازاني هستند كه در دهه پنجاه و پيش از انقلاب، كارشان را با كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان آغاز كرده بودند. هر چند كه پس از انقلاب آن گروه در تركيب با فيلمسازان گلخانه اي، سينماي خطرناكي را پايه نهادند كه تنها عنصر فراموش شده در آن، رويا ساختن براي كودكان بود.
اگر خاطره هاي شيرين ما مثل "شهر موش ها"، "گلنار"، "گربه آوازه خوان"، "پاتال" و "مريم و ميتيل" و تك اثرهاي روزگار جديد همچون "كلاه قرمزي" و "الو الو من جوجو ام" نبود، شايد آن چيزي كه ما به نام سينماي كودك مي شناسيم اكنون تلفيقي از راي جشنواره هاي جهاني و مقداري سادگي توام با رياكاري بود.

2. ما چندين سال است جشنواره اي داريم با عنوان جشنواره بين المللي كودك و نوجوان اصفهان. يك آئينه تمام نما از وضعيت سينماي كودك ايران در يك سال. هر ساله وقتي به اين رويداد نزديك مي شويم، تازه به ياد سينماي كودك مي افتيم. به ياد اين كه چند فيلم براي كودكان ساخته ايم و اصلا چگونه قرار است اين جشنواره را برگزار كنيم. نگاهي به اطراف، سريع يادمان مي آورد كه تعداد زيادي فيلم، درباره كودك داريم و مشكلمان تقريبا حل مي شود. خوشبختانه دو سه نفر آدم بيكار نيز هستند كه هنوز بچه ها را دوست دارند و با يكي دو فيلم، حضور خود بچه هاي فراري از رياكاري را در جشنواره پررنگ مي كنند. جشنواره برگزار مي شود و بعد همه به كارهاي خود مي رسند تا سال بعد و تكرار همين بازي تكراري.

جشنواره اصفهان، همين امروز - همزمان با انتشار كاپوچينوي اين شماره كودكانه - آغاز مي شود. باز تعداد فيلمهاي رياكار سرسام آور است و تعداد فيلمهايي كه به احترام بچه ها ساخته شده و براي آنها، انگشت شمار.
كاش فكري براي خودمان بكنيم و فكري براي آخرتمان. بچه ها اگر سخن نمي گويند اما، خيلي خوب مي فهمند.

3. اداي احترام مي كنم به ايرج طهماسب و حميد جبلي براي همه روياهايي كه به ما هديه داده اند. نمي دانيد چقدر دوست دارم در اصفهان باشم و در نخستين نمايش كلاه قرمزي و سروناز.

اداي احترام مي كنم به مرضيه برومند كه هر گاه ياد كودكان مي افتد يك روياي تازه به روياهايمان مي افزايد.

... و اداي احترام مي كنم به همه كساني كه در اين سالها نشان داده اند كودكان را براي خودشان دوست دارند نه براي فرشهاي قرمز جشنواره هاي جهاني.

خسرو نقيبي