شادی وطن پرست
shadi@tehranavenue.com
عکاس: شادی وطن پرست

زمانی که فستیوال موسیقی زیر زمینی (UMC) آغاز به کار کرد، تنها یک گروه بود که با دیگران متفاوت بود هم از نظر شعر انگلیسی، هم از نظر تلفیقی بودن موسیقی اش که شاید آن را به راک ایرانی یا پرشین راک نزدیک می کرد. ۱۲۷، گروهی بود که در ردیف شرکت کنندگان در مسابقه اولین گروه و در ردیف انتخاب شده ها سوم شد.

اعضای این بند کارشان را به صورت پراکنده آغاز کردند ولی بند اولیه ای که منجر به تشکیل ۱۲۷ شد شامل سهراب محبی، شروین شهامی پور بود و به تدریج سردار سرمست، سلمک خالدی و علیرضا پوراسد در کنارشان قرار گرفتند. در این میان فرخ حسامیان دوستی بود که همیشه از آنها حمایت می کرد و حضور او باعث شد تا مسعود شعاری نوازنده تار و ستار در سه قطعه از آلبوم آنها بنوازد و درشن آنند نوازنده تبلا نیز در قطعه ای همراه گروه باشد. و همچنین علی رحیمی برایشان دف و پرکاشن بنوازد. در این بین آرش نیتویی نوازندهء گیتار، جدا از همراهی ۱۲۷ در اجرا به آنها مجالی داد تا بتوانند آلبومشان را ضبط استودیویی بکنند.

۱۲۷ در اولین اجرای گروهی اش ناکام ماند (۳ اسفند ۸۱) چرا که برنامه جزیی از همایش موسیقی راک بود و آن نیز برمبنای مصلحت عده ای(!؟) برگزار نشد. و اما دومین اجرا نیز برگزار نشد (۱۴ مهر ۸۲) چرا که هم علیرضا عصار و گروه هفتاد نفره اش در تالار فارابی تمرین قبل از کنسرت می کردند و هم اینکه شورای فرهنگی دانشگاه هنر تا به آن روز تشکیل جلسه نداده بود تا تصمیم بگیرد این کنسرت برگزار شود یا خیر! و اما بالاخره در روز ۲۷ مهر ماه ۱۲۷ به روی سن رفت.

بلیت فروشی از چهارشنبه شب آغاز شد و تا روز کنسرت که شنبه بود علاوه بر ظرفیت سالن تمام پله ها نیز پر بود از کسانی که مطمئن بودند این کنسرت ارزش نشستن بر روی پله های سرد و کثیف را دارد.

۱۲۷ در اولین اجرای واقعی خود، خوب بود و جدای از کمی اتفاقات پیرامون و دیر و زود شدن موفق تر از دیگر گروه های UMC کار خود بر روی سن و همچنین با همت تهران اونیو روی نت آغاز کردند و راهی را برای جهانی شدن پیش گرفته اند.