پنهان : نخستين آلبوم هوی متال ايرانی

همايون مرادی

این حرکت در ایران، موسيقی تلفيقی، با اوهام شروع شد. البته اوهام با شروع خوب با نام راک شروع به کار کرد و اشعار حافظ هم خوب انتخاب شده بودند. ولی با مجوز ندادن ارشاد آنها هم ترک وطن کردند؛ البته بیشتر اعضای گروه مانند بابک ریاحی پور و شهرام شعرباف باز هم به ایران برگشتند و کنسرت هایی هم برگزار کردند . هرچند در پوستر های تبلیغاتی به جای اوهام نام بابک ریاحی پور نوشته شده بود.

از گروه های زیر زمینی که سهم زیادی در موسیقی راک کشور داشتند می توان گروه های زیر را نام برد: امرتاد- ساوایتا- سرخس- 127- آلتریکا- باراد- کهتمایان- رسپینا- اهورامزدا- خاک.
امرتاد خوب کار کرده و شاید بشود گفت امرتاد و کهتمایان نست به بقیه یک سر و گردن بالاترند. امرتاد آلبوم اول خود به نام "یک" را از سال پیش تهیه کرده است و فقط برای گرفتن مجوز مشکل دارد و اکنون در حال آماده سازی آلبوم بعدی گروه به نام "دو" است.

کهتمایان هم کارهای خوبی از خود به جای گذاشته است اما می شود گفت کهتمایان، یک برداشت از Dream Theater است! Dream Theater گروهی است که اعضای آن میتوانند با هزار دلیل علمی ثابت کنند که موسیقی آنها در حد ايده آل است. ولی لزومی ندارد که بر دل شما بنشیند و شما خوشتان بیاید!کهتمایان هم دقیقا همینطور است و در کارهایشان علم موسیقی کاملا به جای احساس موسیقیایی نشسته است.

می رسيم به 127. از ایرادات 127 وجود ترانه های انگلیسی به جای فارسی هست اعضای آن این دلیل را مانعی برای کارشان نمی بینند. گروه سرخس با وکال فارسی و موسيقی راک موفق عمل کرده است. باراد هم اولین آلبوم خود را روانه بازار کرده است. شاید در نگاه اول کمی ضعیف به نظر برسد، اما می شود گفت در حد و اندازه های راک ایرانی خوب کار کرده اند.

قابل ذکر است گروه های اوهام، امرتاد،سرخس،باراد، کهتمایان و 127 کنسرت های عالی در تهران برگزار کردند. تقریبا همه آنها در تالار فارابی و به نفع زلزله زدگان بم برگزار شد.(تقریبا)

اکنون می رسیم به "پنهان" از فرشید اعرابی که می شود گفت یک اثر متال است. یک بار دیگر به جلد نوار نگاه میکنی و مطمئن می شوی که یک نوار متال مجاز ایرانی را گوش می دهی و لبخندی که شاید به خاطره خیلی عوامل باشد بر لبانت می نشیند.
این آلبوم گویا دومین آلبوم فرشید اعرابی است و شامل ده آهنگ به نام های داد ز بی داد – کافران – پنهان – خزان قصه ها- خط آخر – افسانه شو – رقص بهار – قفل بی نشون – تبار من – مولاعلی(بی کلام) است.

نکته قابل توجه اين که گیتار الکتریک و بیس و نت های درامز و سازهای الکترونیک همه را فرشید اعرابی انجام داده است. فرشید اعرابی 15 سال است نوازندگی را شروع کرده است. شاید اگر فرشید اعرابی گروه تشکیل می داد اثر بهتری را شاهد بودیم. از نکات خوب این آلبوم می شود به vocal آن اشاره کرد.

صدای مهرزاد مهرانپور و نیما وارسته با صداهایی محکم که می شود گفت برای اولین آلبوم متال در ایران خوب است. چون کافی بود صدا کمی حالت جيغ داشته باشد که مجوز آن به دست وزارت ارشاد پاره پاره شود. نکته دیگر شعر های آلبوم هست که خوب انتخاب شده اند. اشعار مولانا به زیبایی بر روی آهنگ ها نشسته است.

اما اشکالی که به وضوح در این آلبوم دیده میشود ریتم بسیار نزدیک همه آهنگ هااست. البته شروع آهنگ ها متفاوت است. شنونده احساس می کند فقط ترانه ها عوض می شود و بعضی از ملودی ها ثابتند! تنوع عنصری بود که انتظار می رفت بیشتر روی آن کار شود؛ آن هم برای خواننده ای که مدعی است روی این آلبوم دو سال وقت گذاشته است.

نکته دیگر صدای درامز است. اصلا نت های جالبی ندارد. معمولا در اکثر آهنگ ها یک نت به طور مداوم تکرار می شود صدای درامز نباید اینقدر پرت باشد. منظورم از لغت پرت در حاشیه قرار گرفتن درامز است. در هیچ نوع موسيقی متال، درامز تا اين حد در حاشیه قرار نمیگیرد بلکه حالت محوری آهنگ قرار میگیرد. ( خودمانيم، سخت گيريهای ارشاديها هم در اين ميان بی تاثير نبوده است. همانهايی که به قول شهرام شعرباف صدای درامز را تا حد بيتهای يک ارگ میخواهند؛ نه بيشتر.)

شاید اولین آلبوم متال مجاز ایرانی به غیر از یک لبخند چندان چنگی به دل نزند ولی خوشحالیم که شاهد شروع طوفانی هستیم. هیچ سبکی در اول پیدایش در حد اوجش نبوده. جوانان و گروهای بی نامی هستند که میتوانند نام موسیقی ایران را پر رنگ تر کنند.

پی نوشت:
قسمتی از آهنگهای اين آلبوم با فرمت MP3 در وب سايت رسمی فرشيد اعرابی قابل داونلود است.