در هفته ای که گذشت،وینگو بگوویچ سرمربی ناکام پرسپولیس، طی اقدامی عجیب در مقیاس فوتبال ایران، 7 بازیکن تیمش را به دلایل مختلف کنار گذاشت. این در حالی است که اینگونه رفتار های حرفه ای در فوتبال ایران کم سابقه بوده است.
قاطبه ی معترضین به کنار گذاشتن بازیکنان، تنها به این نکته معترض هستند که چرا این بازیکنان در این مقطع از فصل کنار گذاشته اند. ولی این در حالی است که این کمترین حق یک مربی هست که بازیکنانی را که توان درک خواسته های وی را ندارند- در هر مقطعی از فصل- کنار بگذارد. مانند منچستر یونایتد که مسیمو تایبی دروازه بان ایتالیایی خود را بعد از 3 بازی ضعیف به کشورش برگرداند! در این برخورد گروهی از روزنامه های واپس گرا جالب به نظر می رسد! آنها که 3 سال پیش اخراج- نه کنار گذاشتن- بازیکنان توسط علی پروین را حق یک مربی می دانستند، امروزه به دنبال شان از دست رفته بازیکنان هستند!!
ولی نکته ای که قدری جای تامل دارد، عدم کنار گذاشتن چند بازیکن ضعیف تر و حضور یکی دو بازیکن کلیدی در بین بازیکنان مازاد.
در میان 7 بازیکن کنار گذاشته شده، نام 4 مدافع کناری، 2 هافبک میانی و 1 هافبک تهاجمی به چشم می خورد و در بین 7 بازیکنی که از تیم امید پرسپولیس به لیست تیم اول اضافه شده اند، 3 مهاجم و 3 هافبک و تنها یک مدافع می بینیم که با توجه به مصدومیت های فراوان در خط دفاعی، این تیم را دچار کمبود مدافع ساخته بطوریکه بگوویچ مجبور به استفاده از دائی در قلب خط دفاعی می شود.
دیگر مسئله ای که توجه همگان را جلب می کند، کنار گذاشتن کریم باقری هافبک دوباره اوج گرفته پرسپولیس بود. این هافبک با سابقه که در آخرین لحظات فصل نقل و انتقالات در حالی که با تیم پاس تمرین می کرد، طی اقدامی عجیب با پرسپولیس قرارداد امضا کرد امروز در حالی مازاد شده که در یکی دو ماه اخیر به اوج خود رسیده بود.
درحالی که دلایل بگوویچ در مورد کنار گذاشتن بازیکنانی چون استیلی، جباری، خان محمدی و برزگر کاملا منطقی به نظر می رسد، ولی اینجا سوال مهمی بوجود می آید که مهرداد میناوند- تنها مدافع کناری باقیمانده- با چه توجیهی در این تیم باقی مانده؟ وی که به تعبیری ضعیف ترین بازیکن فصل بوده، در حالی در تیم باقی مانده که مدافعینی نظیر جمشیدی و امامی فرد عملکرد بهتری نسبت به وی داشته اند. در حالی که وی پیش از این کاندیدای اول کنار گذاشتن بود و اینک بگوویچ باید در این خصوص پاسخگو باشد...