يك موضوع جالب كه چند وقتى هست توجه ام رو بخودش جلب كرده، گلاب به روتون، روم به ديوار، شرمنده از محضر مباركتون، موضوع توالت نويسى است. حتما" شما هم خيلى مواقع كه به توالتهاى عمومى رفته ايد با اين مقوله آشنا شده ايد. آثارى ثبت شده بر در و ديوار توالت كه فقط مختص همين مكان است. دستنويس و نقاشيهايى كه در برخى موارد بيانگر مهارت و زبردستى خالق اين آثار هنرى مى باشد!

شايد آشنايى هر كدوم از ما با اين موضوع، به دوران مدرسه بر مى گرده. همونجايى كه وقتى يكى از معلمها، امتحان سختى مى گرفت و يا ناظم اخموى مدرسه اعلام مى كرد شنبه صبح كه اومديد مدرسه، همه تون بايد سراتون رو با نمره 4 زده باشيد ( البته اين مورد در رابطه با مدارس پسرونه و به سالهاى خيلى دور بر ميگرده، وگرنه الان كى جرات داره به بچه ها امر و نهى كنه و بگه موهاشون رو كوتاه كنند؟! ) از نيم ساعت بعد از اين اعلام، نبردى مخفيانه بين برخى از بچه ها با ناظم و معلم نگون بخت شروع مى شد.

جنگى يكطرفه كه توالتهاى دنج مدرسه، ميدان تاخت و تاز بود! در اين زمان برخى از دانش آموزان لطف كرده و تمام در و ديوار توالتهاى مدرسه را به طور اختصاصى به فك و فاميل معلم و ناظم، مادر مرده اختصاص مى دادند. در وصف زن و بچه اين بدبختها چه قلم فرسايى هايى كه نمى شد! بعضى وقتها هم كسانيكه سرسوزن ذوقى داشتند و معمولا" در توالتهاى عمومى استعدادشان شكوفاتر مى شد، دست به قلم شده و يك عكس تمام قد با تحريف و بزرگنمايى برخي از اندامهاى آنچنانى مى كشيدند. امروزه اين تابلوهاى نفيس و گرانقدر و دست نوشته هاى ارزشمند را در تمامى توالتهاى عمومى شهر و كشورمان مى توان ديد.

جالب اينجاست كه در اكثر اين آثار، يك سرى قوانين بصورت استاندارد و البته بطور ناخواسته، رعايت مى شود. لازم به توضيح است كه اين استاندارد، صرفا" يك استاندارد توالتى و مختص به آثار ثبت شده در اين مكان است و ارزش و كاربرد ديگرى ندارد. مثلا" چون نقاش و نويسنده در حين انجام كار مهم ديگرى! دست به خلق اين اثر زده، اغلب آنها در ارتفاع يك مترى از سطح زمين قرار گرفته است. بنابراين مشخص مي شود كه استاد در خلق اثر دومى يعني همان نوشته هاى ديوارى، محدوديت حركتى داشته است! نوشته ها اگر در اماكنى محدود و بسته مثل مدرسه و كارخانه باشد، عمدتا" مربوط به اقوام مونث درجه اول آدمهاى شناخته شده داخلى است و اگر در مكانهاى عمومى تر باشد، دعوت به شورش و بر اندازى نظام و نوشتن شماره تلفن خانمهاى هرجايى بيش از بقيه موارد به چشم ميخورد. در بسيارى از موارد هم ابراز عشق نويسنده فقط مختص به يك خانم و يك بوسه نمي شود بلكه احساسات عريان و بي پرواى عاشقانه، يقه خواهر و مادر خيلى ها را ميگيرد! نقطه مشترك و حسن ختام تمامى آثار، محتوياتى از بينى نويسنده است كه به معناى امضاء بر پاى اثر بصورت خشك شده قرار گرفته است !

امروزه شايد كمتر توالت عمومى در مدارس، مساجد، كارخانجات، پاركها، سينماها و … را مي توان يافت كه در و ديوارش سالم و بدور از اين آثار باشد. بطور معمول نيز نوك قلم رو به مدير، ناظم، معلم، رئيس، مدير عامل، رجال سياسى، رژيم و حكومت مى باشد. بنظر من وجود چنين معضلى نشانه عدم خودباورى فرد، بى انگيزگى و سرخوردگيهاى صنفى و اجتماعى، عدم وجود يك محيط شفاف و سالم براى ارائه پيشنهادات و انتقادات و موارد بسيار ديگرى مى باشد.

من كه خودم تا حالا از باقر آباد ورامين هم دورتر نرفته ام ولى كسانيكه به كشورهاى دور و نزديك مسافرت كرده اند و يا عزيزان مقيم در بلاد كفر، آيا اين آثار باستانى امضاء شده را در توالتهاى آنجا با همين اين شكل و شمايل ديده اند يا خير؟