دو سال گذشت.
دو سال با تمام فراز و نشیب و سختی و شیرینی اش به سرعت برق و باد گذشت. با شما بودیم و در کنارتان. برایتان گفتیم و دل به گفته هایتان دادیم. دل دادیم و گوش به زمزمه های عاشقانه تان سپردیم. گفتیم و شنیدیم. خواندیم و نوشتیم. نوشتن که نه، رفاقت را مزمزه می کردیم و آنجاه هم که ننوشتیم سکوتِ چشمهایمان، هزار حرف ناگفته رو با شما زمزمه می کرد. حرفهایمان گاه تلخ و گاه شیرین بود چونکه قرارمان این بود که راست بگوییم و هر آنچه که حرف دل است با شما در میان بگذاریم! حرفهای تل انبار شده ای بود که باید به گوش مَحرمی خوانده میشد و چه کسی بهتر و مَحرمتر از شما عزیزان.
دو سال گاه میهمان و گاه میزبانتان بودیم. گاه سفره ای پهن کرده و گاه ناخوانده بر سر سفره تان نشستیم. گاه سلامی گفتیم و گاه پاسخ عاشقانه ای را جواب گفتیم. ولی هر آنچه که بود همیشه منتظر دق الباب کردن و چشم انتظارتان بودیم.
کاپوچینو با نزدیک شدن به صدمین شماره اش به سومین سال زندگی اش پا می گذارد. کاپوچینویی با طعم عشق. شاید حرکت نخستین را با کمی شک و تردید شروع کرده بودیم ولی هم اکنون برای ادامه راه مصمم هستیم و راسخ. و فراموش نمی کنیم دوستان عزیزی را که دیگر نیستند ولی نام و یادشان همیشه در کاپوچینو باقیست.
دوستتان داریم و امید داریم که شما هم دوست داشته باشید کاپوچینو را. پس یکبار دیگر و شروعی دیگر و سلامی دیگر .... پس سلام!