باید بگم تولدت مبارک. دوسالگی ات مبارک. صدساله بشی. پیر شی...
کاپوچینو! دوست عزیز من که همیشه آخر هفته هام رو برام بدجوری پر می کنی و ذهنم رو می فرستی سراغ نوشته هام و دانسته هام، دیگه داری وارد سومین سال عمرت می شی. این رو باید تبریک گفت به خودمون، خواننده هات و به برو بچه هایی که باعث حضور تو ، هفته نامه اینترنتی بودند و هستند. خسته نباشند! اونایی که از اول باهات بودند و مراقبت که بزرگ بشی.
از همراهی من با تو کاپوچینوی عزیز شش ماه می گذره. شش ماه از 15 آذر 82 که اولین مطلبم و حضورم بود. هفته نامه ای که با حضورت در دنیای مجازی باعث شدی پیوندی دوباره با آموخته هام از دنیای روزنامه نگاری داشته باشم و من رو که به دلیل فضای بشدت سیاست زده حاکم بر مطبوعات جامعه به نوعی از این رشته دور شده بودم آشتی ای دوباره بدی! اما در دنیای مجازی که به نظر من دوست داشتنی تر هم هست.
بازم مبارک و اینبار به خاطر همه لحظه هایی که باعث شدی. هم تو و هم همراهان تو. با آرزوی موفقیت بیشتر برای تو. خداحافظ