وقتی سيد محمد خاتمی، رئيس جمهور، در حاشيه اجلاس سران جامعه اطلاعاتی جهان در ژنو در جواب به سوال خبرنگاری که از فيلترينگ سايتهای ايرانی پرسيد، گفت: ما هيچ سايت سياسی و اطلاع رسانی را فيلتر نکرده ايم، به اين فکر کردم که دروغگويی و پنهانکاری در مورد مسائل دنيای مجازی چقدر خنده دار و مضحک است. ادعا در مورد موضوعی که با يک کليک صحت و سقمش ثابت می شود، بايد محافظه کارانه تر از اينها صورت بگيرد.

خاتمی گفت: آن دسته از سايتهای غيراخلاقی که با فرهنگ و اعتقادات مردم ايران سازگاری ندارد مسدود شده و تعداد آنها حدود 240 سايت است.
و اين اولين بار بود که تعداد سايتهای موجود در ليست سياه واقعی اعلام می شد. فهرست سياهی که هيچ وقت منتشر نشده و موجب آشفتگی در فيلترينگ سايتها شده است.

در حاليکه گويا نيوز، سايت صدای آمريکا، راديو فردا و تعداد ديگری از سايتهای خبری به اضافه چند وبلاگ ازجمله وبلاگ حسين درخشان فيلتر شده اند، خاتمی تاکيد کرد: فقط سايتهای موهن و آنهايی را که به مقامات کشور توهين می کنند، بسته ايم.

خاتمی در جواب اين سوال که آيا وبلاگ داريد يا وبلاگ می خوانيد، با زيرکی وب نوشت، وبلاگ معاون حقوقی و پارلمانی خود را به رخ کشيد: وبلاگ ندارم اما بعضی از معاونين من سايت دارند و فرزندانم به شدت از اينترنت استفاده می کنند.

اين اولين بار نيست که مقامات ايرانی در مقابل سوالهايی که در سطح جهان مطرح می شوند، به تناقض گويی و دروغگويی می افتند اما اولين بار است که اين دروغگويی به سادگی و با يک کليک آشکار می شود.

آقای رئيس جمهور که ادعا می کنی " دولت ايران از مدافعان سرسخت آزادی بيان است. " و می گويی " اين به آن معنی نيست که سياستمداران و دست اندرکاران وسايل ارتباط جمعی مجازند هر جرمی را انجام دهند." فکر نمی کنيد برای تدوين يک قانون جامع برای اينترنت که متضمن آزادی بيان باشد و جلوی فيلترينگ بی قاعده و سليقه ای را بگيرد، کمی دير شده است؟