خبر همه را شوکه کرده بود. وبگرد دوست داشتنی امان را به جرم نوشته های وبلاگش گرفته بودند. خبر می رسيد که نبايد حرفی بزنيم يا کاری بکنيم که برايش بدتر شود. دندانهايمان را بهم می فشرديم، پنهانی پای مانيتور اشک می ريختيم و از اينکه کاری نمی توانيم بکنيم بيشتر غصه می خورديم.
پدرام معلميان طومار را درست کرد. در عرض يک هفته هزاران امضا جمع شد. ايرانی و خارجی امضايش کردند. خبر در بند بودنش تيتر اول خيلی رسانه ها شد. برای همه آدرس طومار را ايميل می کرديم و آنها که وبلاگ داشتند لينکش را در وبلاگشان گداشتند. هر وقت ناراحت و نگران بوديم روی آن طومار کليک می کرديم و خيلی ها با چند اسم مختلف امضايش کردند. بعد از اينکه جانمان به لبمان رسيد آزادش کردند. هنوز کسی نمی داند امضاهای پای آن طومار تاثيری درآزادی وبگرد دوست داشتنی امان داشت يا نه.
اينجا کمتر کسی از آن خبر داشت. اما مدتی بود که مهندسان ايرانی آرام آرام برعليه ماجرا امضا جمع می کردند. ماجرايی عجيب. جامعه مهندسان برق و الكترونيك آمريکا (IEEE) رای به محروميت اعضای درون مرزی ايرانی اش، که شامل حدود ۱۸۰۰ پژوهشگر، متخصص، نخبه، مديران شركتها، استادان و دانشجويان دانشگاهها، و بسياري از اعضاي هيئتهاي علمي و پژوهشي ايران ميشوند، از بسياري از حقوق ضمانت شده عضويتي اش می دهد. طوماری درست شده بود که بيش از هر چيز امضای شهروندان آمريکايی در پای آن به چشم می خورد. مقاله هوشيار نراقی در کاپوچينو در باره اين مساله تعداد اندکی از مردم ايران را هم متوجه اين مساله کرد و چند امضا هم از ايران به آن طومار اضافه شد. از سرنوشت اين اعتراض هنوز خبری وجود ندارد.
خبرگزاريهای رويتر و سی ان ان تيتر زده بودند که وبلاگ يک فاحشه پر بيننده ترين وب سايت ايرانيست. اعضای پرشين بلاگ که ميزیان اين وبلاگ بودند و طبق قانون بايد اين وبلاگ را می بستند- اما احتمالا به خاطر سود تبليغاتی ناشی از هيت بالای اين وبلاگ ماجرا را زير سبيلی رد کرده بودند - به دست و پا افتادند تا کارشان را توجيح کنند. وبلاگ بسته شد و طوماری در اعتراض به شيطنت خبری رويتر و سی ان ان درست شد. رويتر و سی ان ان هيچگاه بابت آن خبر عذر خواهی نکردند و خبرشان را اصلاح نکردند. بسياری از مردم آن طومار را امضا کردند چون بر سر واژه وب سايت و وبلاگ اختلاف نظر داشتند و وبلاگ فاحشه را پر بيننده ترين وبلاگ می دانستند نه پر بيننده ترين وب سايت. هنوز هم وبلاگهای سکسی بيشترين هيت را دارند و وب سايتهای سکسی هم همينطور. اما بر سر اينکه وب سايتهای سکسی ايرانی پر بيننده ترند يا وب سايتهای غير سکسی اختلاف نظر وجود دارد و اين طومار وجود اين اختلاف نظر را پر رنگ تر کرد.
دور دوم فيلتر ها شروع شد. لبه تيز فيلتر متوجه سايتهای غير اخلاقی نبود. سايتهايی که بيشتر حقيقت را دنبال می کردند تا جنجالهای راديکال سياسی را فيلتر شده بودند. منابع خبری امان فيلتر شده بودند. چند جوان وبلاگ نويس ايرانی روی يکی از تختهای باغهای فرحزاد طرح يک اعتراض سازمان يافته را ريختند. مقاله ها و اعتراض ها در وبلاگها شروع شد. طوماری نوشته شد. لينک طومار در وبلاگهای زيادی گذاشته شد. فيلتر ها موقتا برداشته شد و دوباره موج جديدی از فيلتر ها آغاز شد. اما اين بار ديگر کسی به فکر طومار درست کردن نيفتاد. شايد کاربران ايرانی ترجيح داده اند به جای امضای طومارهايی به هيچکس وقتشان را صرف يافتن پروکسی ها و آنتی فيلتر های جديد برای دور زدن فيلتر ها کنند.
افسانه نورزوی زنی بود که يکی از فرماندهان نيروی انتظامی کيش را به قتل رسانده بود. به گفته خودش و وکيلش اين کار را برای دفاع از خود در برابر تجاوز آن شخص انجام داده بود. افسانه محکوم به اعدام شد. فعالين امور زنان به جنب و جوش افتادند. برخی برای اينکه اساسا مخالف حکم اعدام بودند و برخی به خاطر اينکه عقيده داشتند پرونده افسانه نوروزی ابهامات زيادی دارد که بايد رفع شود. برای اعتراض به اين حکم طوماری درست شد که هزاران نفر آن را امضا کردند. طومار خواستار تجديد نظر در حکم و بررسی دوباره پرونده بود. سازمان عفو بين الملل و بسياری از سازمانهای خارجی هم خواستار توقف حکم شدند. افسانه هنوز اعدام نشده است و هفته پيش به تهران انتفال يافت و بعد از شش سال يک روز را با خانواده اش در خانه خودشان ناهار خورده است. کسی نمی داند هزاران امضای آن طومار تاثيری در به تعويق انداختن حکم داشته است يا نه.
آخرين طوماری که هنوز فعالانه امضا جمع می کند طومار اعتراض به حکم اعدام کبری رحمانپور و تقاضا برای تجديد نظر و بررسی دقيق تر اين پرونده است. دختر 22 ساله ای که مادر شوهرش را به قتل رسانده است. در مورد اين قتل و ريشه هايش مطالب زيادی نوشته شده است اما مساله مهم اين است که وکيل کبری گوشه های جديدی از اين پرونده را رو کرده و ادعا دارد کبری در دفاع از خود مادر شوهرش را کشته است. لحظه اعدام کبری می رسد اما به مصداق جهنم ايرانيان که در آن اگر قيف هست قير نيست و اگر قير هست قيف نيست کبری در موعد مقرر اعدام نمی شود. هنوز کسی نمی داند اعتراضات مردمی و سازمانهای حقوق بشر تاثيری در عدم اجرای اين حکم داشته يا خير اما به هر حال چند نفر از فعالين امور زنان کماکان به جمع آوری امضا برای اين طومار می پردازند و هدفشان فرستادن اين طومار به همراه امضاهايش به همه مسئولين حکومت جمهوری اسلامی ايران است.
اين طومارها به همراه طومار اعتراض به عدم رسيدگی به وضعيت حضانت دو دختر بلژيکی، اعتراض به حبس احمد باطبی، اعتراض به تصميم ترکيه برای باز گرداندن دو زن پناهجوی ايرانی و بسياری طومارهای اعتراض ديگر هر روز نوشته می شوند و امضا می شوند تا اعتراض آرام مردم به مسائل مختلف را نشان بدهند. هنوز کسی نمی تواند به طور دقيق از تاثير اين طومارها در جامعه کمی بيگانه ايران با دنيای سايبر صحبت کند و هنوز کسی نمی داند آيا اصلا وجود اين طومارها به گوش مسئولين می رسد يا نه. اما مردمی که به سختی می توانند صدای اعتراضشان را به گوش کسی برسانند هنوز هم اين طومارها را درست می کنند و امضا می کنند به اميد اينکه شايد تغييری صورت بگيرد. طومارهايی به هيچکس که شايد کم کم بايد به فکر اين بيفتيم که مخاطبانشان را مشخص کنيم و پس از پايان امضای يک طومار با هدفی مشخص و از طريق افراد مرتبط آنها را به دست مخاطبانشان برسانيم (خصوصا به اين دليل که بسياری از مخاطبان اين طومار ها کاربر اينترنت نيستند و بايد در خارج از دنيای سايبر طومارها را به دستشان رساند.). اگر اين کار صورت بگيرد هيچ بعيد نيست که در آينده ای نه چندان دور طومارهای اينترنتی تبديل به يکی از مهمترين راههای اعتراضهای مردمی در ايران شوند.
Sanam Dolatshahi- Petitions to no one: A brief look at the recent online petitions of Iranians as a means of peaceful protest
