آينا قطبی يعقوبی
aina2130@yahoo.com

همه چيز از آن روزي شروع شد كه يك زن تصميم گرفت تا همانطور كه مي خواهد زندگي كند، نه آنطور كه مي خواهند. اينكه چگونه اين جريان و سير آن به شكل گيري جنبش هاي بزرگ فمينيستي امروز رسيد، بحث ما نيست. اما آنچه كه مهم است اين است كه از آن روز زنان ديگر نخواستند، برده و فرودست باشند.

هشتم مارس در تقويم جهاني روز زن است. روزي كه به پاس خدمات زناني كه اولين قدم هاي بزرگ جنبشهاي آزاديبخش زنان را برداشتند، به آنان اختصاص داده شده است. روزي كه زنان در سراسر جهان جشن مي گيرند و برنامه هاي تخصصي زيادي برگزار مي كنند.

در تقويم ايراني اما هشتم مارس روزي عادي است. روزي كه در اين چند ساله اخير هرچند كوچك و كم دامنه از جانب گروههاي معدودي از زنان به آن پرداخت شده اما همچنان در ايران به سكوت خود ادامه مي دهد. گروههايي از زنان...( درست در لحظه اي كه مي خواهم در ادامه اين تركيب كلمه فمينيستي را اضافه كنم، به ترديد مي رسم.) فمينيست، در اين ديار لغت سنگيني است. بسياري از همين گروههاي زنان هم از اطلاق اين واژه بر خود مي ترسند. زنان زيادي كه اتفاقا در اين راستا، كار و فعاليت مي كنند. آنها اغلب خود را مدافع حقوق زنان، فعالان حوزه زنان و.. مي نامند.عده زيادي از مردم هم به محض شنيدن اين واژه تعجب مي كنند و يا فرد مذكور را به مسخره مي گيرند. جمله هاي هزار بار شنيده اي مثل:
- يعني تو از مردا بدت مياد.
- شما مي خواين همه مردا بميرن.
- اينا مي خوان زن سالاري راه بندازن.
كم نيستند زناني كه براي راحت فعاليت كردن در حوزه زنان و نيفتادن در وادي چانه زني و مجادله، عطاي اين واژه ها را به لقاي آن مي بخشند.

فمينيسم اما جنبشي ضد مرد نيست. اتيكتي براي تحقير و تمسخر نيست. فمينيسم تنها جرياني كه براي زنان هم حقوقي مدني برابر با مردان و حقوقي انساني به عنوان يك زن مي خواهد.

در جامعه اي كه خواسته هاي جنبش فمينيستي در آن برآورده شده، مردان اجازه نخواهند داشت كه دختران خود را بكشند. مردان نخواهند توانست تا دوباره سه باره و چهارباره ازدواج كنند. زنان از فرط بيچارگي خود سوزي نمي كنند. زنان كتك خورده در كنج خانه ها بي پناه نمي مانند. دختران به خاطر نداشتن بكارت دست به خودكشي نمي زنند. زنان براي دلخوشي مردان در خانه ها حبس نمي شوند.

شايد اينها براي مردان سنگين باشند. اينكه حقوق اضافه اي را كه به دست آورده اند از دست بدهند. اما مسلما در جامعه اي با شرايط برابر آنها هم چيزهايي را خواهند يافت كه تا امروز نتوانسته اند تجربه كنند.

***

صنم دولشاهی
sanam@cappuccinomag.com

سالی ديگر و 8 مارسی ديگر، اينبار با تمرکزبسياری از تشکلهای زنان ايرانی بر خشونت عليه زنان، روزی که ما را ياد يکی از هزاران گونه بی عدالتی در دنيا می اندازند. بی عدالتی مضاعف نسبت به زنان در دنيايی که هم به مردانش و هم به زنانش ظلم می شود.

سالها طول کشيد تا زنان هم توانستند همانند مردان حق تحصيل، رای ، کار، طلاق، و حضانت کودکانشان را در بسياری از کشورها بدست آورند. سالها طول کشيد تا زنان توانستند از آن چهارچوبهای از پيش تعريف شده مرد سالارانه بيرون بروند و تلاش کنند برابری خود با مردها را اثبات کنند. سالها طول کشيد تا خود زنان بتوانند برای از ميان بردن کليشه های جنسيتی و بر چسبهايی که ميان زن و مرد فرق می گذارد تلاش کنند. 8 مارس در اين ميان تنها سمبلی است برای يادبود تلاشهايی که شده، و تلاشهايی که بايد بشود تا ديگربه نامگذاری و جداسازی روزی به نام روز جهانی زن نياز نباشد.

در کشور ما اما تا رسيدن به آن روز راه زيادی در پيش داريم. بسياری از بديهياتی که در بسياری از کشور ها پذيرفته شده است هنوز در کشور ما مسائلی غير قابل حل هستند. هنوز در کشور ما يک زن به سختی می تواند با حقوق برابر ازدواج کند، مادر شود، طلاق بگيرد و اصلا زندگی کند. بسياری از زنانی هم که در جدالی نا برابر اما با پشتکار فراوان موفق می شوند اين حقوق برابر را حداقل بر روی کاغذ ثبت کنند در عمل دست و پای خود را بسته می بينند. هنوز عرف و رسم و رسومات پاگير زيادی هستند که زير سايه قانون دست و پای يک زن ايرانی را می گيرند. هنوزبسياری از دخترانی که ازدواج نکرده اند پايبند قوانين نانوشته پدران و مادرانی هستند که به خيال خود می خواهند دخترانشان را حفظ کنند. هنوز دخترانی که ازدواج می کنند در خانه همسر هم با قوانين نانوشته ديگری روبرو می شوند که نمی گذارد زنان ما از پيله ای که به اجبار دورشان کشيده شده بيرون بيايند و مانند يک انسان معمولی به حيات اجتماعی خود ادامه دهند. هنوز در کشور ما قتلهای ناموسی رخ می دهد، چند همسری مردان ادامه دارد، حقوق ديه و ارث زنان برابر مردان نيست، بسياری از زنان، خصوصا زنان شهرستانی اجازه کار در اجتماع را ندارند، هنوز هم زنان ما در خانه و خيابان در معرض انواع خشونتهای فيزيکی و روانی قرار می گيرند و در سينه هر کدام از زنان ايرانی داستانهای تلخ زيادی از انواع خشونتهای خانگی و اجتماعی انباشته شده، خشونتی که تنها به واسطه زن بودن در معرض آن قرار گرفته اند، هنوز هم...

و روز جهانی زن تنها سمبلی است از اينهمه هنوز ها در جامعه ما، سمبلی برای آنان که با پشتکار در راه رسيدن به حقوق برابر و از ميان بردن اين هنوز ها تلاش می کنند، و تلنگری برای کسانی که چشمهايشان را برروی واقعيت بسته اند و اين بی عدالتی مضاعف را نمی بينند، يا می بينند وبه هزاران دليل آشکار به روی خودشان نمی آورند.

Viewpoint| Aina GhotbiYaghubi, Sanam Dolatshahi- International Women s Day. Everything started from the day that a woman decided to live the life she wanted to, not the life they wanted her to live.