کریسمس مبارک
نمی دونم چه حکمتی داره که هر سال کریسمس ( لا اقل تا اونجایی که من یادمه ) تهران برف میاد . شاید خدا دوست داره هر سال لباس تیپیک کریسمس رو تن شهر بکنه . با اینکه اکثریت ایرونی ها مسیحی نسیتند ولی حال و هوای عید رو همه جا می شه دید ؛ علی الخصوص شمال شهر که مغازه ها درخت کاج و شکلات و عروسک و چراغهای رنگی میارن که رنگها و درخششون از پشت شیشه های بخار کرده به شدت وسوسه انگیزه .
کریسمس از همون بچگی کلی برای ما هیجان انگیز بود : روز شماری می کردیم تا تلویزیون یکی از دو تا Version های اسکروج رو نشون بده . البته جای انتقاد داره که سال به سال ، دیگه حتی از کارتون اسکروج هم خبری نیست . خود من اصلا علاقه ای ندارم مردم کشورمو در قالب اقلیت و اکثریت دسته بندی کنم ، ولی اقلیت مسیحی کشور ما هم به اندازه بقیه حق دارن در روزهای عیدشون شادی بکنن و لذت ببرن . برای من جای سؤاله که آیا نمی شه هفت روز از سیصد و شصت و پنج روز سال رو به مسیحی ها اختصاص داد ، عیدشونو جشن گرفت و بهشون حال داد ؟
هر سال کریسمس همه از عزیزانشون یاد می کنن ، کسانی که شاید ازشون دورن و یا شاید برای همیشه از پیششون رفتن . امسال پاپ در مراسم کریسمس برای جهان آرزوی صلح کرد . سال 2003 میلادی در حالی شروع می شه که هنوز خانواده های قربانیان 11 سپتامبر داغدار هستند ، مردم زیادی یا در هراس حمله کشورهای بیگانه به سر می برن یا درگیر جنگهای داخلی هستند و صدها کودک و بزرگ در همین سرما و برفی که از کنار آتش داغ شومینه این قدر زیباست ، جان می دهند . ما هم به بهانه کریسمس به همه آنها فکر خواهیم کرد ، شاید این تنها کاری باشه که از دستمون بر بیاد .
مسیح ، پیامبر صلح ، جان همه مردم جهان را با عشق تعمید ده ، بگذار بدانند برای یکدل بودن و انسان بودن لزومی ندارد همه بر یک کیش باشیم و برای جشن گرفتن کریسمس در کنار همنوعانمان ، نیازی به مسیحی بودن نداریم .
کریسمس بر همه اونها که Cappuccino می خونن یانه مبارک .