هجده اسفند 82، برای پنجمين سال پياپی مرکز فرهنگی زنان برای 8 مارس، روز جهانی زن، برنامه عمومی و علنی گذاشته بود. مراسمی برای پاسداشت اين روز و اعلام مبارزه زنان عليه هرگونه خشونت.
اسفند 78 ، درحاليکه 21 سال از اولين اعتراض علني زنان نسبت به اجباري شدن حجاب و لغو قانون حمايت خانواده در مراسم "هشت مارس" 1357 می گذشت، تعدادی تشکل غيردولتی هر چند به صورت محدود، توانستند در سالن شهر کتاب حافظ مراسمی را برگزار کنند. تلاشی که به ايجاد جمعی 200 - 300 نفره انجاميد که بعدتر در اعتراض به به بازداشت مهرانگيز کار و شهلا لاهيجی ( که در ماجرای کنفرانس برلين بازداشت شده بودند ) خطاب به مقامات کشوری نامه نوشتند و به صورت نسبتا منسجمی وارد فعاليتهای مدنی و اجتماعی مربوط به زنان شدند.
هر سال که گذشت، مراسم هشت مارس با مشارکت تعداد بيشتری زن فعال برگزار شد و توانست با ماهيت غيرمتمرکز خود، تعداد بيشتری از افراد را نيز از وجود اين روز، تاريخچه آن و آنچه برای زنان در ايران و جهان اتفاق می افتد آگاه کند. موضوعی که بسيار مورد توجه جريان فمينيستی و جنبش زنان است.
سال گذشته، زنان ايرانی برای دومين بار بعد از انقلاب ( بعد از اسفند 57 ) توانستند تجمع اعتراض آميز خود را با موضوع صلح در فضای باز برگزار کنند و بعد از تجربه ای شيرين، امسال قصد تکرار آن برنامه را، اين بار با موضوع خشونت داشتند. قصدی که به سرانجام نرسيد.
درباره برهم خوردن مراسم 8 مارس امسال کمتر صحبت دقيقی شده است. مسئولان برگزاری به لغو مجوز از سوی فرمانداری تهران اشاره میکنند و ديگر هيچ نمیگويند. اما شايد حقيقت آن مانع پنهان و خزنده باشد که با ماهيت مردسالاری می خواهد سد راه جنبش زنان باشد. جنس حرکت اين مانع، به عقيده من ترس است.
جنبش زنان ترسناک است برای آنهايی که نمی خواهند، نمی خواهند ببينند. اما جنبش زنان به پيش می رود بر گرده آنهايی که می ايستند و نمی خواهند، نمی خواهند بميرند.
برای ادعای پيش رو بودن روند جنبش زنان همين بس که با مخالفتی بی دليل و گسترده مواجه می شود. تجربه و تاريخ در ايران نشان داده است، جنبش هايی به آرمانشان نزديک شده اند که هميشه با موانع سنگين و آشکار مواجه بوده اند. يعنی وقتی کمر به حذف جنبشی بسته شده، نشاندهنده اين است که حرکت به جايی رسيده که قابل حذف نيست.
اگر ميتينگ اعتراضی امسال قرار بود محل حضور 500 زن و مرد ايرانی باشد و نگذاشتند که بشود، جريان جنبش زنان در طول همين يکسال آينده، به آنجا می رسد که دست کم حضور 5 هزار ايرانی ديگر را برای پيوستن به فعاليتهايش خواهد ديد. اگر چنين شود، اوضاع چنين نمی ماند.