يک مشت کلمه، همه اش يک مشت کلمه و تصوير مگر بيشتر است که کتاب می شود، روزنامه می شود، مجله می شود و - حالا- مجله الکترونيکی می شود؟
عجيب است که هميشه اين کلمه ها و تصويرها چيزی بیش از خودشان هستند. می شوند جزءی از زندگيت و حتی از خودت. همه اش بستگی به اين دارد که کی، کجا و در کدام حال و هوا...
اگر کاپوچينو خاطره ء وبگردی های صبح جمعه هايت باشد و لمس مفهوم تازه ای از مجله که با کاغذ نسبتی ندارد و دارد؛ اگر توانسته باشی آزاد و بی منت پست و مخابرات، نظر بخوانی و بفرستی؛ اگر حرفهای جوانهايی را شنیده باشی و دعوتشان را که « بچه ها بياييد چيزهايی را که برای ما جالب است، با هم ببينیم» ( آن هم بی توقع يک قران از سهم تک فروشی! ) ؛ اگر خواندنش را ادامه داده باشی؛ و اگر...؛ و اگر... همهء اين ها، لابد می شود کاپوچينو را دوست داشته باشی؛ و حالا که آمده ای اين طرف مانيتور شيشه ای، لبخند بزنی...
