استان سمنان در دامنه جنوبي سلسله جبال البرز واقع شده و از دير باز بنام قومس شهرت داشته است. اين استان علاوه بر شهرستانهاي شاهرود، دامغان، سمنان، گرمسار، چندين شهر و بخش و روستاي ديگر را نيز در بر داشته و همواره شاهراه ارتباطي شرق و غرب کشور ايران بوده است.
شهر سمنان نيز به عنوان مرکز سمنان از موقعيت و قدمت خاصي برخوردار بوده که در اکثر کتب و تاريخي و سفرنامه ها به همين نام ذکر شده است. ساخت کالبدي شهر از پنج محله به نام هاي جهاديه، لتيبار، چوبمسجد، اسفنجان و ناسار تشکيل شده که محله اسفنجان با قرارگرفتن در مرکز شهر و در برگرفتن عناصري مانند مسجدامام، تکيه پهنه و بازار شيخ علألدوله از اهميت بيشتري برخوردار مي باشد.
مرکزيت محله اسفنجان فضاي سرپوشيده وسيعي است که به نام تکيه پهنه شهرت يافته است. اين تکيه در اصل نقطه اتصال فضاهاي ماننر مسجد جامع، مسجد امام، بارگاه ملکوتي امامزاده يحي ابن موسي، گلزار شهداو... مي باشد که با گذز گاه هاي تاريخي شهر تعريف و در ماههاي سوگواري بزرگترين اجتماعات مذهبي، روضه خواني و سينه زني مي باشد.
يکي از بناهاي که در تکيه پينه قرار دارد و از زمانهاي دور مورد استفاده اهالي قرار مي گرفته، حمام پهنه ميباشد که اخيرا بصورت موزه در آمده است.

گرمابه حضرت (حمام پهنه) يکي از بناهاي تاريخي سمنان مي باشد که 560 سال از تاريخ بناي اوليه آن مي گذرد. اين حمام در سال 856 ه ق در عهد سلطنت ميرزا ابولقاسم بابرخان، پادشاه دوره تيموريان و به دستور وزيرش خواجه غياث الدين محمد بهرام سمناني ساخته شده است.
گرمابه حضرت حدود 450 سال پابرجا بوده و بعد در اثر بي توجهي دولت قاجاريه رو به خرابي مي گذارد و بار ديگر در اواخر همين دوره با توجه به نياز مبرم، دستور به مرمت و تعمير آن داده مي شود و سالياني مورد استفاده قرار مي گيرد. ولي بدليل اساسي نبودن تعميرات در سال 1345 تعطيل مي شود. در پي تعطيل شده حمام سازمان حفاظت باستاني وقت تمام کوشش خود را براي حفظ آن بکار مي گيرد.
حمام حضرت گذشته از اينکه از نظر معماري پر ارزش و از نظر باستاني يادگار قرنهاي پيشين مي باشد، از نظر سنتي ويژگيهاي ممتازي دارد. از جمله اينکه گرمابه دو وقته بوده و در روزي مردان و در روز ديگر زنان از آن استفاده مي کردند و براي رعايت اصول بهداشتي و اسلامي ، دو در ورودي داشته است. يک در ويژه مردان بوده است و در روزهايي که حمام مردانه بوده است اين در را باز مي کردند و فرداي آن روز که حمام زنانه مي شد، در مردانه را بسته و در ديگر را که مخصوص زنان بوده را باز مي کردند.
گرمابه حضرت به مساحت تقريبي 1000 متر مربع، در شمال غربي تکيه پهنه ساخته شده و درها از جنس چوب است. در حمام مردانه که در طرفين آن دو صفه وجود دارد از سه طرف کاشي کاري شده است. در بالاي در، کتيبه اي از کاشي به رنگ سفيد و بر زمينه آبي وجود داردو بر سر در اين ورودي علامت شير خورشيد با کاشي هاي زرد رنگ در دو لچک و بصورت يک نيم دايره مشخص شده است. در دو طرف اين در تصوير دو سرباز قاجار کاشيکاري شده است. در پايين، کاشيهاي آبي رنگ سه طرف را پر کرده که تکرار طرح خورشيد خانم مي باشد.

ساختمان حمام به گونه اي بوده است که هر دو ورودي مردانه و زنانه به يک هشتي متصل مي شدند. از اين هشتي به وسيله يک راهرو به کفش کن و رخت کن مي رسيدند. رخت کن که به صورت يک هشت ضلعي بزرگ ساخته شده و چهار طاق نما داشته و از نور کافي برخوردار بوده است. در ميان اين هشت ضلعي، يک حوض کاشيکاري وجود داشت که بر زيبايي اين فضا مي افزود. پس از رختکن از راهروي کوچکي که يک نور گير داشت عبور مي کردند و به گرمخانه (يا صحن حمام) مي رسيدند. محوطه نسبتا بزرگ گرمخانه بر چهار ستون استوار است که ستونها به وسيله چهار تويزه به هم متصل مي شدند. صحن مستطيل شکل حمام را گنبد زيبايي پوشانده بود.

در وسط اين گنبد، يک نورگير بزرگ و اطراف آن نورگيرهاي کوچکي وجود داشت که مي توانست فضاي حمام را از نور کافي برخوردار سازد. در ساختمان راهرو ها و فضاي داخل حمام، مسائل بهداشتي در نظر گرفته شده و معماري آن بگونه اي بوده که هواي گرم داخل حمام محفوظ مي ماند و به هيچ روي در معرض کوران قرار نمي گرفت. اين گرمابه داراي سه خزانه بوده که براي استفاده بهينه از انرژي سوخت، آب هر سه خزانه از يک آتشخانه و بوسيله کانالهايي که در اصطلاح معماري به آن گربه رو مي گويند گرم مي شده است.
امروزه حمام حضرت بصورت موزه مردم شناسي سمنان در آمده است.