ده افرینه و آبشار چول هول
ما ایرانیها عادت کرده ایم همیشه به هوش و درایت خود و گذشتگانمان افتخار کنیم. افتخار کنیم که همیشه در سخت ترین شرایط مقاومت کرده ایم. ایرانی داشتیم که در تمام زمینه ها سر آمد بوده است. قدرت و زیبایی گذشته خود را ستوده ایم. و امروز هم هر جای ایران که می رویم برای دیدن زیبایی های سرزمینمان است.
ولی گاهی اوقات اتفاقا به صحنه هایی بر می خوریم که متاسف می شویم. به مردمی بر می خوریم که عادت کرده اند پست زندگی کنند. طبیعت همه جیز در اختیار آنها قرار داده ، از زمین آب گرفته تا مناظر زیبایی که هر کدام از ما آرزوی حتی یکبار دیدنشان را داریم...
در دشت وسیع خوزستان می رفتیم. در کنار جاده رود " گشگان" پیچ و تاب می خورد و در دشت پیش می رفت. زیبایی دشت و مناظر اطراف فوق العاده بود.از دور آبشار زیبایی دیدیم. تصمیم گرفتیم چند دقیقه ای استراحت کنیم ولی به محض اینکه پایمان را از اتوبوس بیرون گذاشتیم داد همه به هوا رفت. دور و برمان پر بود از زباله و آشغال و لجن. دهی در کنار آبشار قرار داشت ، بچه های ده به استقبالمان آمدند. ولی من آنقدر از دیدن صحنه ده حالم بد بود که حتی نمی توانستم آبشار زیبا را ببینم. تنها چیزی که دیده می شد آشغال بودو آشغال..
و به تنها چیزی که می توانستم فکر کنم این بود که چطور مردم ده "افرینه"* می توانند زیبایی آبشار "چول هول" را اینطور به گند بکشند!
عکسها شاید خیلی چیز ها را بین کنند...
*افرینه در کنار جاده خرم آباد به دزفول قرار دارد.