موزه مردم شناسی خرم آباد
موزه مردم شناسی خرم آباد یکی از بهترین موزه هایی بود که رفته بودم. دقیقاً همونی بود که باید باشه. عکسهایی بسیار زیبا از عشایر و طبیعت لرستان، و مجسمه های مومی که زندگی مردم رو نشون میداد. ولی بهترین قسمتش آهنگ هایی بود که توی هر سالن پخش می شد. آوازهای خود مردم که در محل ضبط شده بود . احساس می کردی بین خود عشایر هستی.
رئیس موزه و میراث فرهنگی لرستان آقای رحمان طاهری لطف کردن و این نوار ها رو در اختیار ما قرار دادن...
لباس مردم
>
صحنه داوات (عروسی عشایر)
عروس سوار بر تلمیت (اسبی که برای عروس در مراسم عروسی تزئین می کنند)
دس گرته (بازی و رقص عشایری)
چیت جا (حجله گاه عروس و داماد)
صحنه پُرس یا پِرس (عزاداری عشایر)
همراه با بر افراشتن علمهای عزاداری (کتل)
و نواختن چمریونه (ساز عزاداری)
بافته های زنان لر:
داوار (سیاه چادر بافی)، از جنس موی بز ، کاربرد: مسکن عشایر کوچ رو
>
تمدار (دار قالی)، از جنس پشم گوسفند و موی بز، کاربرد: زیر انداز
له (le) بافی (گلیم بافی)، از جنس موی بز ، کاربرد: زیر انداز
ماشته بافی/ جیلا بافی ، از جنس موی بز و پشم گوسفند، کاربرد: رختخواب پیچ
کار زنان در چادر:
دیک ریسی( دوک ریسی)
سله بافی (سبد بافی)
مشکه زنی (مشک زنی)
کشک سایی(ساییدن کشک) با سیرکومیرکو
آوردن آب از چشمه بوسیله مشک و
جوع آوری و حمل هیزم با کول
سنگ قبرهای قدیمی