عکس : مهکامه پروانه

كت بلندي پوشيده بود. شال بزرگي با طرح بته جقه دور گردنش انداخته بود. سرش را برگرداند، گفت:
تا بالاي پنجاه سالگي نرسم پام رو تو ايران نمي گذارم.
هنوز در ايران آزادي وجود ندارد، جواني وجود ندارد، حتي براي نوع لباس پوشيدنت بايد منتظر باشي بالا دستي ها تصميم بگيرند.

- چند سالته؟
- 25 سال
- يعني مي خواي 25 سال ديگه صبر كني كه آيا زنده باشي يا نه، بعد بياي كشورت را ببيني!
- با خاطرات بچگي ام كشورم را مي بينم.

اين پروژه براي بسياري از جوانان ايراني مقيم خارج از كشور كه دچار اوهاماتي درباره ايران هستند، عكاسي شد. دلم مي خواست اين پروژه را در استوديو عكاسي كنم، اما گفتم نه مستند باشه معناي ديگري مي دهد.
اين جا ايران است، اين جا سرزمين جواني، رنگ، مد و هزار و يك چيز جالب و گاهي احمقانه.
هيچ جواني نمي ايستد تا بالا دستي ها براش لباس انتخاب كنند. بالا دستي ها هم حداقل در ارتباط با جوانان به يك دموكراسي كمي تحليلي، كمي تحميلي رسيده اند. در هيچ كجاي دنيا، در هيچ كجا، دخترها تا اين حد، زيبا، ظريف، خوش پوش و خوش لباس (كه البته هستند آناني كه از آن ور بوم افتاده باشند) وجود ندارد. در نيويورك، رم و پاريس و هيچ كجايي كه مركز مد و لباس و آرايش باشد دختراني تا اين حد به قول فرانسوي ها آلامد ديده نمي شود، اين جا تهران است.