دو نگاه به دو سوژه که می توانستند هر کدام گزارشی باشند اما به دلايلی نمی شد که گزارش باشند: اولی به دلايل کاملا واضح و دومی به اين دليل که فکر می کنم حرف زدن درباره مسائل زنان خيلی بهتر از حرف نزدن است و اگر سوژه 2 تبديل به گزارش می شد، با بزرگنمايی اشکالاتش از اين هدف دور می افتادم. به خاطر گزارشی نبودن مطالب اين هفته معذرت می خواهم.
پرستو دوکوهکی

1. عيد فطر و روزه های حرام!

مردم امسال هم مثل هر سال منتظر رويت ماه بودند. مثل هميشه هيجان انگيز بود و گاهی اعصاب خردکن که چرا برنامه های آدم مشخص نيست. خوب می دانی که بعد از يک ماه روز داری، در عيد فطر روزه گرفتن حرام است.

عصر روز دوشنبه دوم آذر در تحريريه روزنامه هر دو دقيقه يک بار اين سوال تکراری بين دو نفر ( فرق نمی کند عضو تحريريه باشد يا از گروه فنی و حروفچينی ) رد و بدل می شود: بالاخره فردا عيد است يا نه؟ يکی می گويد: گروه نجوم دانشگاه تهران اعلام کرده است روز چهارشنبه عيد است. ديگری می گويد در عراق و افغانستان سه شنبه عيد است. کشوری در شرق و کشوری در غرب ايران. پس حتما در ايران هم ... حرفش را قطع می کنم: نه بابا ! همان چهارشنبه باشد بهتر است. آن طرفتر صدايی بلند شده است که : سه شنبه عيد باشد خيلی خوب است. کار اداری دارم که بايد چهارشنبه انجام دهم.
هرکس بنا بر شرايط خودش می خواهد عيد فطر آن روز باشد. هيچ کس مطمئن نيست. بدتر از همه حال باايمانترهاست. نمی دانند که بايد سه شنبه را روزه بگيرند يا نه.

سه شنبه از آن سوی خط تلفن می شنوم که: چند نفر از علما ( پنج نفر) در قم، امروز را عيد اعلام کرده اند. تلويزيون و راديو را روشن می کنم. خبری نيست. حتی اعلام نمی شود که کداميک از علما امروز را عيد دانسته اند. مقلدانشان چی؟ روزه گرفته اند در عيد فطر؟
گروهی در خيابان پيروزی تهران به نماز عيد فطر می ايستند. در قم و اصفهان هم عده ای ديگر.

قرن بيست و يکم است. عصر ارتباطات. ابزارهای اطلاع رسانی تنوع دارند. آنقدر زيادند که در انتخاب آدم را دچار سرگيجه می کنند. اما در همين قرن و در همين عصر، مردم از تصميم مرجع تقليد خودشان باخبر نمی شوند. باز هم اگرصحبت از خصوصی سازی تلويزيون و ماهواره بشود، مهر سکوت بر لبت می زنند که: سخن نگو جز به صلاح ما !

2. روز جهانی نفی خشونت عليه زنان و اقدامات سوسولی

وقتی فرمانداری تهران اعلام کرد که امسال همزمان با روز جهانی نفی خشونت عليه زنان، در تهران نيز مراسمی برگزار می شود،با خودم گفتم: چه عجب! وقتی که شنيدم پيامهای خشونت به کودکان در مهدهای کودک داده می شود تا با خود به خانه ببرند، ذهن طراح چنين برنامه ای را تحسين کردم که بر بعد آموزشی ماجرا تاکيد داشته است. چراکه خشونت چرخه ای دارد که بازتوليد می شود اگر فرهنگش پا بر جا باشد و خراب کردن اين چرخه نياز به آموزش دارد.

با اين حال فرمانداری تهران گفته است: از 4 آذر ( روز جهانی نفی خشونت عليه زنان ) تا 19 آذر ( روز جهانی حقوق بشر ) نشست ها و مراسمی برگزار می شود. به اضافه کارهای سوسولی مثل ارسال پيامهای ضدخشونت بر روی موبايل شهروندان تهرانی!

يکی از اين مراسم قرار است در روز ملی خانواده ( روز ازدواج امام علی و فاطمه دختر پيامبر اسلام ) برپا شود: تقدير از زوجهای موفق! در اطلاعيه اين مراسم آمده : زوج هايی که تا کنون بينشان کدورتی نبوده، خودشان را معرفی کنند تا به آنها جايزه بدهيم!

اينکه اين مراسم به خشونت عليه زنان، که موضوعی بسيار جدی است و موجب مشکلاتی مثل بارداری های ناخواسته، ابتلا به بيماری ايدز، اختلالات جنسی و اختلالات دستگاه گوارش، روان پريشی و ... می شود؛ چه ارتباطی دارد، خدا داند!

البته گفته اند که قرار است در نشستی با مسوولان سازمان بهزيستی درباره خط تلفن بحران ( خط تلفن بهزيستی برای استفاده زنانی که مورد خشونت واقع می شوند) هم صحبت شود اما در کشوری که آمار مربوط به آسيبهای اجتماعی آن آماری امنيتی به حساب می آيد که عموم مردم دسترسی به آن ندارند، چنين نشستهايی به کجا خواهد رسيد؟ ابرازاميدواری برای حل مسائل اجتماعی بدون وجود يک پشتوانه نظری قوی، تنها نتيجه خواهد بود. يا اينکه خوش بينانه اگر نگاه کنيم، شايد در اين نشست تصويری نزديک به واقعيت از وضعيت موجود ( خشونت عليه زنان ) به دست آيد.