عکسها از آرش شوشتری
مراسم نخل گردانی ديگر در کمتر جايی برگزار می شود؛ اما تاسوعا و عاشورا در روستای زيبای ابيانه هر سال به دليل برگزاری اين مراسم بيش از هميشه، گردشگر به خود می پذيرد.
نخل گردانی به بلند کردن و چرخاندن اسكلت بزرگي از چوب ( شبيه برگ درخت ) می گويند که گويا نماد تابوت امام حسين است و با اينكه شباهتي به درخت خرما ندارد، اما نخل ناميده مي شود.
در كتاب سرزمين من ايران (زيبا عرشي و نصرالله كسرائيان)، درباره نخل گرداني در ابيانه آمده است: « نخل كه اسكلتي چوبين است، در روز تاسوعا با پارچه هاي رنگي و در روز عاشورا با پارچه هاي مشكي و زيورآلات نذري پوشانده مي شود. درحالي كه بر دوش مردان و پسران حمل و به وسيله دسته هاي عزادار دنبال مي شود در محله ها و كوچه هاي روستاي ابيانه گردانده مي شود.
مردي كه بر بالاي نخل جاي مي گيرد، هدايت آن را برعهده دارد. در گذرگاه ها برسر راه نخل، بز و گوسفند قرباني مي كنند و اسپند مي سوزانند.
نخل را در برابر خانه هايي كه نذر داشته، يا درآن سال عزيزي را از دست داده باشند، بر زمين مي گذارند. ساكنين دو محله بزرگ ابيانه كه صاحب نخل هستند، در رقابتي آشكار سعي بسيار در باشكوه تر كردن مراسم خود دارند.
نخل ده پايين، روز عاشورا تا سرچشمه اي كه در پايين ده قرار دارد و با درختان كهن احاطه شده برده مي شود و عزاداران پس از خوردن ناهار نذري، نخل را به قرارگاه آن باز مي گردانند.»
