کاپوچينوی اين هفته سرحال نيست. نمی دونم از چيه، شايد هم می دونم. نمی دونم بايد چيزی بگم، نبايد چيزی بگم...

به هر حال کاپوچينو يه دوست و همراه هميشگی داشته از اولين شماره، رفيقی که هميشه با راهنماييها و تشويق هاش به بچه های کاپوچينو دلگرمی داده، کسی که به ما کمک کرد خودمون رو بيشتر باور داشته باشيم. فکر اينکه اون رفيق صميمی اين هفته نيست که کاپوچينو رو بخونه و خيلی فکر های ديگه شايد نذاره که دست و دل آدم به کار بره. چشمهای نگران نمی ذاره که صفحه مانيتور واضح ديده بشه، چشمهای نگران يا...

با تمام اين حرفها گزارش روی جلد ما حاصل زحمات علی لطفيه که پر انرژی و منظم به کارش ادامه می ده و تيتر دوی ما حاصل زحمات مهدی طاهبازه در مورد جنجالی که بر سر سمفونی خسوف به راه افتاده. بعضی ستونها خاليه اين هفته . اما دوستان تو راهن، يواش يواش می رسن.

نمی دونم بگم کاپوچينوی چهل و شيشم نوش جان يا نه؟

بگذريم...