اسمش را يکی از هم کافه ايهايمان گذاشت ديوانگی. چقدر ديوانه بوديم؟ اسمش را گذاشت عشق. چقدر عاشق بوده ايم؟ پنجاهمين شماره هم درامد. آنقدر عاديست که هيجان بعضيهايمان برای شماره پنجاه را بعضی ديگر با ديده تعجب نگاه می کنند. انگار ديگر جزئی از زندگی امان شده. انگار بدون کاپوچينو چيزی کم داريم.

پنجاهمين شماره را در مياريم در حالی که توجه به رسانه های آن لاين روز به روز بيشتر می شود و از آن سو محدوديتهايی نه چندان انديشمندانه کار را سخت تر می کند. برخوردهای غير اصولی با مبحث فيلترينگ سايتها و فضای نه چندان امن برای کار در رسانه های الکترونيکی حيات اين نوع نشريات را به شدت تهديد می کند و از دست ما کاری بر نميايد مگر راه رفتن محتاطانه بر لبه تيغ.

کافه امان تعطيل نشده است و نمی شود و قهوه چی ها هنوز هم عاشق و ديوانه هستند و می مانند تا وقتی نيرويی بالاتر از قدرت عشقشان به ادامه کار جلوی راهشان را بگيرد.

به اميد صدمين کاپوچينو، کاپوچينوی پنجاهم نوش جان :)