يادم ميآد زماني رو که تنها موسيقي که از راديو و تلويزيون به گوش مي رسيد آهنگهاي حماسي دوران جنگ يا انقلاب بود، با ريتم مارشي و ترکيب و اشعار ساده و تحريک آميز از نوع خود. جوري که هر دفعه تلويزون رو روشن ميکردي اونچنان تلق تولوق و دنگ و دونگي ميکردن که انگار باز يکي داره خرمشهر رو آزاد ميکنه! گاهي هم تلويزيون هيچ برنامه اي نداشت که به خوردمون بده و خوشبختانه به جاي برفک تصاويري زيبا همراه با موسيقي کلاسيک غربي که بعدها متوجه شدم بيشتر شامل کارهاي موتزارت و بتهوون بود پخش مي کرد.

دلم مي خواد شخصا از اون فرد يا افرادي که اين قطعات رو پخش مي کردن تشکر کنم که اقلا ذهن من يکي رو آماده پذيرش موسيقي خارج از ضرب ۴/۲ کردند! البته در خانه ها ماجرا کاملا با اون چيزي که در رسانه ها نشون داده مي شد تفاوت داشت، که البته فکر کنم اين جمله ديگه در مورد کشور ما تبديل به کليشه شده! تمام مدت بايد به اين و اون که ايراني نيستن يا خيلي وقته که اينجا نيومدن اطمينان بديم با قسم و آيه که بابا جان تو خونه ها ما مثل شماييم و اون چيزايي که تو اخبار و برنامه ها مي بينين بيرونه که از کنترلمون تا حد زيادي خارجه.

خلاصه که در خونه به علت علاقه فردي پدرم اين شانس رو داشتم که ۴/۴ هم بشنوم! و بعضي موقعها در مهمونيها و گاهي که خواهر و برادرم هوس رقصيدن و موسيقي گوش دادن به سرشون ميزد شانس شنيدن ۸/۶ هم نصيبم ميشد! آهنگهاي Modern Talking به نظرم ديگه آخر موسيقي بود و Sandra, Nina, Grease, Alpha Vill
(ديکته اسمش رو درست نوشتم؟), Bee Gees, Yazoo, ...برام خيلي جذاب بودن.

کم کم موسيقي ديگه اونقدرها هم اه اه نبود تو راديو تلويزيون و تنوع کمي بيشتر شده بود اما ديگه احتياجي به مراجعه به اينها براي گوش کردن به موسيقي نبود. با توجه به علاقه مفرط ايرانيها به موسيقي متنوع و از اونجايي که هر چيزي که ما مي خواهيم بالاخره يه جوري در اين کشور پيدا ميشه، همه نوع موسيقي غير مجاز در دسترس بود و هست. خدايا شکرت!

هميشه خيال مي کردم آدمي هستم که همه نوع موسيقي گوش ميدم و فرقي نمي کنه اما بعدها اون شخصي که اون موقع برام نوار و حالا سي دي فراهم ميکنه گفت چرا تو هم مثل بقيه دخترا نوار نمي خري؟ هميشه من با خريدهاي تو مشکل دارم! با سختي نوارهايي که مي خواي پيدا ميشن. پرسيدم مگه من چي مي خوام و بقيه چي؟ گفت: همه ميآن Boyzone, Take that, Westlife, Enrique, J Lo, ... مي برن که من کلي هميشه دم دستم دارم تو هي ميآي سفارش Pink Floyd, Radiohead, Guns 'n Roses, Counting Crows, U2, Cranberries, Nirvana, Queen, Sting, Oasis,... مي دي که من حتي اسمشون رو هم نشنيدم و بايد هي اين در اون در بزنم تا پيدا کنم و گاهي موفق هم نمي شم. اين مزخرفات چيه تو گوش ميدي؟! آدم سرسام مي گيره!

اون موقع بود که تازه فهميدم عشق راک من رو کشته و خودم خبر نداشتم! خلاصه تازه افتادم به صرافت که بيشتر در موردش ياد بگيرم و ببينم اين همه سال چي گوش مي دادم و تو مملکت خودم چه خبره. خب تو دنيا که ديگه انقدر راک چلونده شده که هر دو روز يه بار يکي اظهار فضل مي کنه که آي راک مرده! به نظر من مسخره ترين حرف ممکن در مورد موسيقي اينه که بگيم سبکي مرده، اونم وقتي که کرور کرور گروه داريم و همينطور روز به روز به تعدادشون افزوده ميشه. ممکنه همشون در سطح عالي نباشن اما مطمئنا انقدر هم چغندر نيستند که بگيم راک مرده! مخصوصا با گروه هايي مثل Radiohead که راه گروه بزرگي مثل پينک فلويد رو پيش روي خودش داره و فکر نکنم الکي عنوان اولين گروهي که مجله تايمز جزو ۱۰ گروه برگزيده قرن ۲۰ انتخاب کرده،‌ به دست آورده باشه!!

و اما در ايران... لازمه حتما بگم؟ در حاليکه آهنگهاي جينگولي به اصطلاح پاپ ريخته زير دست و پا، اون وقت گروه اوهام يه مجوز نمي تونه بگيره براي کنسرتش، چرا؟ چون چه مي دونم به نظر آقايون صاحب نظر صداي خواننده اش فالشه يا نمي دونم واژه هاي اشعار رو درست تلفظ نکرده يا يه همچين چيزايي که از اين ور و اون ور شنيديم و توسط اعضاي گروه هم تاييد شده. من نمي فهمم يعني صداي اين خواننده از صداي خشايار اعتمادي هم بدتره؟؟ حتما بايد شبيه اون طرفي ها بخونن تا قابل قبول باشن؟ يا ابي هستن يا داريوش، يا سياوش قميشي يا عارف! هيچ کدوم واقعا سبک خودشون رو ندارن يا اگر هم دارن انقدر موسيقي و اشعارشون ضعيفه که جذاب نيستن.

در هر حال حقيقت مساله اينجاست که ما در راک بدجوري عقب مونديم، و من شخصا تا ۵، ۶ ماه پيش فکر مي کردم اصلا راک در ايران وجود نداره! بعدش مسابقه موسيقي زيرزميني توسط بچه هاي سايت تهران اوينيو راه افتاد و من که اولين بار داشتم به قطعات گوش مي دادم باورم نمي شد اينا ايراني هستن و تو ايران زندگي مي کنن و اين لغاتي که مي شنوم واقعا فارسي هستن!

از شنيدن آهنگ مرداب از گروه سرخس واقعا گريه ام گرفته بود و قطعه هاي گيتار جاويدان از گروه امرتاد برام مثل يه رويا بود. موسيقي فوق العاده Whisper شديدا با اون چيزي که من در موسيقي دنبالش هستم هماهنگي داشت. اون عنصري که حتي در موسيقي غربي خيلي راحت نميشه پيداش کرد و اصلا توقعش رو در ايران نداشتم. هنرستان اثر آرتيبان از نظر تکنيکي از طرف اشخاصي که در موسيقي قبولشون دارم خيلي تحسين شده. متن شعر عالي و به روز قطعه شيپور از گروه هک...

عجيبه وقتي که مي بينم چه کاست هايي مجوز گرفتن و پشت ويترين هاي مغازه ها خاک مي خورن و اون وقت اين گروه ها بايد اينطور به سختي تمرين کنن، منتظر چنين موقعيتي که اگر همت تهران اوينيو هم نبود ممکن بود هيچ وقت نصيبشون نشه بمونن و من و امثال من که تشنه شنيدن کارهاي خوب اين بچه ها هستيم غمزده از کنار تلويزيون بگذريم، راديو رو فراموش کنيم، کاستهاي مغازه ها رو ناديده بگيريم و دوباره بريم سراغ اون شخصي که برامون نوار و سي دي غير مجاز از خارج ميآره.

حالا نوبت ماست. بالاخره يه کنسرت راک درست و حسابي. بالاخره چهار تا گروه که کارشون رو با جديت دارن دنبال مي کنن. هر چهار روز رو ميرم و يه بار هم که شده گروه هايي مي بينم از کشور خودمون با فرهنگ خودمون با موضاعات روز خودمون متناسب با روحيات خودمون متشکل از جوونهايي که اگر محدوديت و مشکلي بوده با ما و همراه ما تحملش کردن ولي نااميد نشدن تا به اينجا رسيدن.

خيلي افتخار مي کنم به چنين حرکتي در ايران، افتخار مي کنم به همت سايت تهران اوينيو و تهران ۳۶۰ و اعضاي تمام گروه ها. اميدوارم که حرکت ادامه داشته باشه و ما از اين موسيقي زيبا که حاصل هوش و خلاقيت جووناي خودمونه بيشتر از اين محروم نمونيم.

آميـــــــــــــــــــــــــــن.