خواسته بودين کاپوچينو رو براتون نقد کنم. همچين نقد کنم که خودتون حال بياين :D

به نظر من كاپيوچينو يه موج جديدي رو تو فضاي اينترنتي ايراني به راه انداخت كه روي آدما خيلي تاثير داشت و تونست به همه بفهمونه كه با دست خالي و امكانات كم ميشه يه كار گروهي باحال انجام داد كه اعضاش معدل سني شون به زور از 27 سال رد ميشه.
البته هر كاري اولي مطمئنا يه سري اشكالاتي داره، كه مي شه برطرفش كرد و اون رو به بهترين نحو به انجام رسوند. كاپوچينوي سال دوم بهتره تغييرات عمده‌اي كنه تا به ملت هشيار و هميشه در صحنه اين پيام رو رسونه كه ما ايراني هستيم و دوست داريم ايراني بمونيم!!

از نظر محتوي من كاپوچينو رو خيلي ميپسندم، شايد بيشتر به خاطر اينكه رغيب جدي ‌اي نداشته تا حالا (اگه رقيب جدي پيدا شد، شايد هم نظرم عوض بشه !!) من اعتقاد دارم مجله‌ي اينترنتي آينده بايد هرچه تمام تر امروزي باشه و ثانيه به ثانيه همراه با زمانه پيش بره همون كاري كه كاپوچينو با فراز و نشيب زيادي طي مدت اين يك سال تو قسمت گزارشش انجام ميداد، يعني كاري كه واقعا خيلي ها فكرش رو نميكردن كه از يه عده جوون با دست خالي بر بياد. ولي به نظرم اون ستون هاي بالايي كه بيشتر وبلاگي بود زياد چنگي به دل نميزد و بهتر بود كه حذف بشه چون اصلا يك مسير خاصي رو طي نمي‌كرد و خيلي پراكنده بود.

از نظر فني هم بگم كه بهتره که هر شماره‌ي کاپوچينو يک آدرس ثابت و دائمی داشته باشه. مثلا آدرس شماره دهم مجله به جای http://www.cappuccinomag.com بشه: http://www.cappuccinomag.com/10 . اينطوری لينک دادن به اون شماره خاص از مجله راحتتر می شه. (اين نكته از شماره اول مجله عذابم مي‌داد !!)

بعدش هم به نظر من Navigation Bar مجله خيلی گنگه و به اصطلاح user friendly نيست.

از نظر قالب بندي و طراحي هم به يك طراحي شيك و منحصر به مجله‌اي نياز داره كه كار كردن باحال در عين باحالي آسون باشه و به دل آدم بشينه.

مطالب مجله به همين شيوه ای که گفتم خوبه، اما تعداد مطالب کمه!!. مثلا من گزارش های باحال کاپوچينو رو به مطالب مزخرف سياسی سياه سپيد، ترجيح ميدم. مطلبهای طنزی که سامان می نويسه هم خيلی توپه. مخصوصا مطلبش در مورد ولنتاين. کلی خنديدم. کاريکاتور ها هم توپه، ولی کمه، بيشتر بشه بهتره : )

آخرش هم اينكه صنم داده من اين مطالبِ خودم رو اديتش كنم، الان هم سر كارم دارم اينكار رو مي‌كنم يعني از قانون سر پيچي كردم. بايد ببخشين كه طول مطلب يه كم كوچولو شد.

قربان شما
زهير معصوميان