«شيکاگو، موزيکالی بس امريکايی»

اين هفته يه مهمون عالی دارم تو ستونم. مهمونی که قراره داماد بشه اما انقدر لطف داره که تو اين وضعيت شلوغ و کمبود وقت برام در مورد فيلمی که خودم احساس کردم شايد نتونم در موردش به حق بنويسم، مطلب بهم بده. پس اين شما و اين هم خسرو نقيبی سينمايی نويس مجله...

CHICAGO
Directed by Bob Marshal
Starring Renée Zellweger, Catherine Zeta-Jones, Richard Gere
Studio Miramax

اين ثابت کردن يک اصلِ براي من از پيش اثبات شده است. کوتاه و محکم تنها می گويم و می گذرم. برهان و دليل بماند برای زمانی که يک مخالف سرسخت شروع به رجزخوانی کرده باشد...

شيکاگو احيای شکوهمندانه ژانر موزيکال است. اين جمله گرچه برای تحقق با علامت سوال بزرگی به نام مولن روژ اثر باز لورمان مواجه است اما اگر به اين دو فيلم دقيق تر شويم بی شک اصالت شيکاگو چشمگيرتر است.

فيلم راب مارشال همه آنچه را که يک موزيکال اصيل بايد داشته باشد، دارد. فضای نوستالژيک موزيکال های دهه چهل، شباهت های انکارنشدنی با حال و هوای فيلم هايی چون آواز در باران و البته ستارگانی به همان قدرت که نمونه هايی چون داستان وست سايد داشتند.

رنه زلوگر حاضر در شيکاگو هيچ شباهتی به زلوگر معصوم و خجالتی جری مگواير ندارد، همانطوري که کاترين زيتا جونز شيکاگو هم زيتا جونز نقاب زورو نيست. کافيست به ياد بيآوريد جمله ريچارد گر را که گفته ديگر حاضر نيست در هيچ فيلمی بدون يک رقص پای چند دقيقه ای ايفای نقش کند. اين همان جادوی موزيکال فيلم مارشال است که باعث شده اين سه ستاره ناهمگون چنين محصول شگرفی را بنا کنند.

شيکاگو احيای شکوهمندانه ژانر موزيکال است. اگر به خلافش معتقديد دليل بيآوريد تا پاسخ گويم...

خسرو نقيبی