ITALIAN JOB
Starring Mark Wahlberg, Edward Norton, Charlize Theron, Seth Green, Jason Statham
Directed by F. Gary Gray
Produced by Donald De Line
Written by Troy Kennedy-Martin, Donna Powers
Genre : Drama, Action
MPAA Rating : PG-13 - for violence and some language
Runtime : 1 hr. 44 mins.
Release Date : May. 30, 2003

همین چند هفته پیش بود که پروژهء ایتالیایی با بازی مایکل کین در سال ۱۹۶۹را دیدم. فیلمی پر از سر و شدای گاز موتورها و شکستن شیشه و شلوغ بازی. یک فیلم عادی سرقت و تعقیب و گریز که آنچنان نقشی برای هیچکس بغیر از خود مایکل کین در نظر گرفته نشده بود. نکتهء جالب آن فیلم این بود که رییس تبهکاران در زندان به سر می برد ولی همه سرقت ها در واقع از آنجا کنترل می شد و آنچنان برو بیایی داشت که نگو و نپرس. فکر کنم این طعنه ای بوده در آن زمان ها به بیعرضگی پلیس و زندانهای انگلیس.

و اما این بازساخت نکات مشترک کمی با نسخه قدیمی دارد. در این فیلم تقریبا تمام شخصیت ها به خوبی پرداخته شده اند و زن داخل فیلم کمی آدم به حساب آورده شده و دیگر در حد یک مفلوک نیست که تنها فعالیت چشمگیرش در فیلم این باشد که مچ مایکل کین را در حال خیانت به خودش بگیرد. موقعیت های مکانی و زمانی فیلم بسیار تغییر کرده اند که خیلی به قابل باور شدن و جذابتر شدن آن کمک کرده است. مثلا دیگر با مافیای ایتالیا طرف نیستیم بلکه گنگ اوکراینی ها را پیش رو داریم!

برخلاف نسخه نخستین محور فیلم حول دزدی در ایتالیا نمی گردد گو اینکه از آنجا آغاز می شود. در فیلم قدیمی دزدها هنوز مرام داشتند و همکاران از پشت بهم خنجر نمی زدند اما خب فیلم های هالیوودی اصلا مزه اشان به این است که یکی از همکاران حال بقیه را در اوج شادی بعد از موفقیت بگیرد و یکی از بهترین ها را بکشد و به خیال خودش از شر بقیه هم راحت شود و با پول فرار کند. آنها هم بعدا پیدایش کنند و انتقام شخص کشته شده را به نحو احسنت بگیرند و پول را هم پس بگیرند و این وسط چند نفری هم عاشق و معشوق بشوند و همه چیز به خوبی و خوشی تمام شود.

خب تمام شد! همین بود! این تم داستانی را نه در یک فیلم، نه در دو تا، نه در سه تا بلکه در هزاران فیلم دیده ایم و دیگر حفظش شده ایم. فکر کنم تنها چیزی که هنوز هم باعث لذت بردنمان می شود بازی خوب هنرپیشگانی است هر کدام نقششان را به بهترین وجه ممکن بازی کرده اند. مارکی مارک پس از ترک دنیای موسیقی و رپ حالا دیگر در دنیای سینما سری تو سرها درآورده و الحق والانصاف هم خوب بازی می کند. شارلیز ترون هم احتیاجی به معرفی ندارد!

و اما ادوارد نورتون؛ اینجا نقش خائن را بازی می کند و طبق معمول کاملا متقاعد کننده است! واقعا منتظر اسکار گرفتنش هستم. حالا اگر نه برای این فیلم برای فیلم هایی که بازی خواهد کرد. این پسر (یا شاید بهتر است بگویم مرد!) هر نقشی چه مثبت، چه منفی، چه چیزی بین این دو، چه سالم و زیرک، چه منگل و معصوم، چه قاتل، چه مورد ظلم قرار گرفته را آنچنان بازی می کند که امکان ندارد باورش نکنید. اوج کارش را در فیلم وحشت اولیه (Primal Fear) و بعد مبهوت کارش در تاریخ ایکس امریکا (American History X) دیدم که هنوز هم فکر می کنم لیاقت یک اسکار خشک و خالی را داشت.

مطمئنا با تکنولوژی مهندسی صدایی که الآن در اختیار فیلمسازان است آن مشکل سر و صداهای ناهنجار در نسخهء قدیمی کاملا رفع شده و با اینکه صحنه های تعقیب و گریز به همان اندازه در فیلم گنجانده شده اما این دفعه نه تنها لازم نیست که بپرید و صدا را کم کنید تا پرده های گوشتان پاره نشود بلکه از این صحنه ها لذت هم می برید.

در کل فیلمیست جالب که تا آخرین لحظه مشتاق نگهتان می دارد گرچه نسخه قدیمی را هم دیده باشید. و آخر فیلم هم کاملا متفاوت است؛ خب می شود گفت بسیار «هالیوودی» است!

عکس های فیلم را می توانید اینجا ببینید.