مور که پيش از اين با "بولينگ برای کلمباين" نيز در کن شرکت کرده بود و اسکار 2003 را به‌خاطر آن دريافت کرده بود، با گرفتن نخل طلا به‌خاطر فيلم آخرش، پس از گذشت پنجاه سال اولين مستند سازی بود که اين جايزه را کسب می‌کرد.

اما ديگر جايزه مهم کن به فيلم "پير پسر" ساخته پارک چان-ووک از کره‌جنوبی تعلق گرفت. فيلمی که کاملا با علائق تارانتينو منطبق است و شباهت زيادی به فيلم آخر او (بيل رو بکش) دارد. پير پسر داستان مردی‌ست که پس از 15 سال از زندان آزاد می‌شود، بدون اينکه دليل زندان رفتن‌اش بيان شود و حالا به‌دنبال کسانی می‌رود که باعث به زندان افتادنش شده‌اند و قصد انتقام از آنها را دارد. اين فيلم عامه‌پسند همان‌طور که از خلاصه داستانش برمی‌آيد مملو از جلوه‌های ويژه و صحنه‌های اکشن و خشونت‌آميز است.

دو بازيگر برتر جشنواره نيز از شرق آسيا انتخاب شدند؛ مگی چيونگ به‌خاطر بازی در فيلم "پاک" (از چين) جايزه بهترين هنرپيشه زن را کسب کرد و ياگيرا يويا، بازيگر 14 ساله ژاپنی که در فيلم "هيچ‌کس نمی‌داند" نقش‌آفرينی کرده بود اين جايزه را درميان هنرپيشه‌های مرد کسب کرد. نکته جالب توجه اينجا بود که يويا به‌علت شرکت در امتحانات دبيرستان نتوانسته بود در مراسم اختتاميه شرکت کند!

جايزه کارگردانی نيز سرانجام به يک فرانسوی رسيد، تونی گاتليف کارگردان فيلم "تبعيدی‌ها" توانست اين جايزه را از پنجاه و هفتمين دوره جشنواره کن کسب کند.