DOWN WITH LOVE
Starring Renée Zellweger, Ewan McGregor, David Hyde Pierce, Sarah Paulson
Directed by Peyton Reed
Screenwriter: Eve Ahlert, Dennis Drake
Studio 20th Century Fox
Production Company: Regency
فکر کنم بشه به اين فيلم گفت يه فيلم فمينيستی تمام عيار. خب يعنی این اون چیزیه که قصد داشته باشه ولی اینکه تا چه حد موفق بوده رو دیگه باید روش بحث کرد. اول از همه نمی دونم از اینکه دوباره عشق موزیکال ها در دل امریکایی ها جون گرفته باید خوشحال باشیم یا ناراحت! در این فیلم دو هنرپیشه داریم که هر دو قبلا در موزیکال بازی کرده اند و حالا هم تکه های رقص و موسیقی در فیلم هست که خودشون اجرا می کنن و در پایان فیلم هم یک دوئت جاز دارند که اتفاقا خیلی هم جالبه.
رنه زلوگر رو در شیکاگو دیدیم که چطور می خوند و می رقصید و این کار رو خیلی هم خوب انجام می داد. ایوان مگ گرگور رو در مولن روژ دیدیم که به نظر من بسیار فیلم زیبایی بود و بازی ایوان هم خوب بود. حالا این دو در یک فیلم نیمه موزیکال دیگه با هم نقش ایفا کردن و نتیجه اش خیلی هم بد نشده. اصلا نمیشه گفت فیلم تاپ و درجه یکیه به عللی که خواهم گفت اما برخلاف پیش قضاوتی که داشتم بد هم نیست.
داستان فیلم خیلی بالا پایین غیر منطقی داره که خب شاید از روی عمد بوده که از عنصر سورپرایز زیاد استفاده کنه. شخصیت ها خیلی اغراق آمیز رفتار می کنند که شاید این هم عمدا بوده تا حالت طنز به فیلم بده. خب فکر کنم اشکال هایی که گرفتم خودم هم جوابشونو دادم پس دیگه هیچی!
و اما نکات مثبت. صحنه سازی و ایجاد فضای دههء شصت در نیویورک موفق بوده. میشه قشنگ اون دوران رو با توجه به لباس و رفتار مردم و ستینگ کلی مجسم کرد. هنرپیشه ها نقش هاشون رو بسیار عالی بازی می کنند. به ویژه رنه زلوگر که فکر کنم دیگه تو این نقش حسابی جا افتاده و واقعا بهش میآد!
استفادهء درست از کلیشه های خسته کننده طوری که دیگه ملال آور نیستند یه امتیاز دیگه برای فیلمه. مثلا اغراق در استفاده از رنگ صورتی هر جا که زنی داره رد میشه! ولی نکته جالب اینه که با اینکه موضوع فیلم در مورد دفاع از حقوق و مساوات خانوم هاست اما این هیچ وقت منتهی به مردونه عمل کردنشون نمیشه. یعنی در عین حالی که فوق العاده حالت زنونهء خودشون رو با تمام اون رنگ صورتی (!) و عشوه و ناز حفظ کردن در کار و تجارت هم موفق هستند.
مردسالاری در این فیلم به گند کشیده میشه که آخرش نه به زن سالاری بلکه به یه تعادلی بین دو جنس برسیم. آرزوی قلبی من اینه که آخر تمام این مبارزات واقعا به اینجا ختم بشن. زن ها بدون اینکه مرد بشن مساوی مردها بشن. اتوپیا که میگن همینه؟
برای ديدن عکس های بيشتر از فيلم می تونين به فوتو گالری اينجا مراجعه کنين.